Persoonlijk

Angst


Je kent het wel, je maakt je zorgen, je bent wat angstig. Zolang dat een beetje binnen de perken blijft is daarmee niets aan de hand. Normaal gesproken lukt dat je aardig, heel soms bekruipt dat gevoel je nog weleens.

Wanneer je zoals ik al meerdere keren bent geopereerd aan een delicaat orgaan, in mijn geval mijn ogen, neem je niets meer als vanzelfsprekend. Het ‘zien’ op zich bijvoorbeeld is voor mij zo een groot wonder dat ik ontzettend blij en dankbaar ben dat ik nog zie wat ik zie. Ik voel me gezegend en ben dankbaar dat ik zo’n goede arts/chirurg heb gehad die mij heeft geopereerd, geholpen en bijgestaan tijdens deze barre tocht. Want dat was het, een hele barre tocht.

Zo herinner ik mij mijn eerste operatie, nu tweeënhalf jaar geleden. Niemand wist wat er ging gebeuren, mijn omgeving niet en ik als patiënt ook niet. Ik zal verder niet in detail treden, maar wat heb ik in een dal gezeten. Voor mij was dat de donkerste (letterlijk) periode uit mijn leven tot dusver en ik heb toch al best veel dingen meegemaakt. Maar enfin, gelukkig ben ik daar uiteindelijk weer uitgeklauterd en het heeft me sterker gemaakt en ook veranderd. Ik kijk nu totaal anders tegen dingen aan. Ha! Wat een leuke woordspeling. 🙂

Voor mij is het heel moeilijk geweest om open te zijn tegenover mijn omgeving, wie zou immers begrijpen wat ik bedoel met: “perifeer is mijn zicht weg, ik zie dingen zweven, ik heb last van flitsen, het centrale zicht is verdwenen, maculagat, ik heb een siliconen bandje om mijn oog, tijdens mijn vitrectomie…,” Pas sinds een half jaar probeer ik mensen uit te leggen hoe het voor mij is want aan de buitenkant zie je het immers niet, waardoor het voor mensen onbegrijpelijk blijft. Het lucht me op het te delen, het maakt mijn hartje lichter. Vooral het delen met de mensen die me lief zijn zoals mijn gezin, mijn familie,  mijn vrienden en mijn buren rechts maakt dat ik me niet zo alleen voel. 
Ik heb gemerkt dat met humor en sarcasme alles lichter wordt, in mijn geval dan. Het dragen van de kwaal gaat dan een stukje beter. Maar soms bekruipt me de angst en ben ik als de dood dat het met nogmaals zal overkomen. Zo ook deze week. Afgelopen maandag heb ik een (hopelijk) laatste ingreepje gehad in het oogziekenhuis in Rotterdam. Daar heb ik 3 maanden over na mogen denken en uiteindelijk heb ik ja gezegd.

Wanneer je arts namelijk tegen je zegt dat je dit laatste obstakel moet zien als een kado aan jezelf, kijk je ineens met een frisse en heldere blik en zeg je volmondig JA.

De angst om uiteindelijk blind te worden blijft bestaan, maar ik weet ook: angst is een slechte raadgever.

Liefs.

Advertenties

10 gedachten over “Angst

  1. Wat een heftig verhaal. Je kunt nog zo voorbij lopen aan heel veel mensen op straat….uiteindelijk is het toch alleen maar de buitenkant die je ziet… Ik vind het sterk van je hoe je dit deelt. En angst is een heel slechte raadgever, het loopt altijd weer anders dan je denkt, vreest of vaak hoopt… En dan loopt het op een gekke manier toch zoals het moet, merk je dan later.
    Gek…ik schreef ‘zie’ je dan later…toch vervangen door ‘merk’… Sterke blog waar ik heel veel kracht en moed achter voel. Lieve groet x

    Liked by 1 persoon

    1. Ik ben een open boek wat dat betreft. Ik deel omdat ik het kwijt wil. Op papier of in de ether, het maakt me niet uit. Als het maar uit mijn hart komt. Mooi wordt het als mensen zoals jij mijn nietige blogjes komen lezen en ze waarderen waardoor mijn drijfveer alleen maar groter wordt om vooral hiermee door te gaan. Dank je voor je lieve comments elke keer. ❤️

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s