Persoonlijk

Niks dan ellende.


Wat een ellende de laatste tijd toch overal. Je kunt geen krant of sociale media openen of iets raakt je hart. Op een manier dat je denkt en je afvraagt waar het heen moet met de mensheid. Aanslagen, jonge meisjes die weggeraken van huis en dagen later levenloos teruggevonden worden. Mensen om je heen, in mijn omgeving veelal moeders van mijn leeftijd, die in gevecht zijn met ziektes, nare indringers. Ook moeders hier in de buurt die de afgelopen tijd overleden zijn. Wat een intens verdriet! Wanneer je je kunt verplaatsen in het verdriet van je medemens, pas dan krijgt het vorm en krijg je begrip voor wat zij doormaken. 

Een moeder hier in ons dorp, ongeveer net zo oud als ik, rond de 51. Elke 6 weken kwam ik bij haar thuis om haar, haar man en de kinderen te knippen. Haar kinderen zaten bij die van mij op school, voetbal en gym. Zomaar opeens kreeg ze nog maar pas te horen dat ze een hele grote tumor in haar hoofd heeft. Hele slechte prognose en er wordt, naar ik vernam, zelfs geen biopt meer van genomen.

En ik moet denken aan mijn vader, die hetzelfde door moest maken. Hij had een tumor zo groot als een sinaasappel en het moest geopereerd worden omdat er anders sowieso geen overlevingskansen zouden zijn. Hij ging daarvoor naar Antwerpen. Een wonder geschiedde. De tumor werd in zijn geheel verwijderd, alleen bleek later dat deze tumor een uitzaaiing was van iets waarvan ze nooit de ‘haard’ hebben gevonden. Maar, operatie was succesvol. Uiteindelijk is mijn lieve pa overleden aan de gevolgen van een trombosebeen, die hij had overgehouden aan de hersenoperatie omdat hij moest stoppen met de bloedverdunners. Het 1 redde het ander, terwijl het ander zijn dood betekende..

Ontzettend heb ik te doen met de ouders van de levenloos gevonden tienermeisjes, met de nabestaanden van alle aanslagen, met alle mensen die een dierbare zijn verloren. Elke dag dwaalt mijn hoofd af naar de moeder hier op het dorp die haar strijd aan het strijden is en hoop ik dat zij veel liefde om zich heen mag ontvangen van haar kinderen en hoop ik dat er iemand voor haar is met wie zij heel goed praten kan. Het raakt me. Ik had zelf zomaar in haar schoenen kunnen staan. En dat besef, het besef dat we allemaal eindig zijn, het leven van ons allemaal ooit zal stoppen, dat maakt dat dankbaarheid overheerst bij mij. Ik dank God op mijn blote knietjes dat ik ondanks mijn lichamelijke mankementen  nog altijd bij de mensen mag zijn van wie ik het meeste houd. Mijn gezin. Zolang zij bij mij zijn ben ik rijk.

Liefs.

Advertenties

13 gedachten over “Niks dan ellende.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s