Persoonlijk

Complimenteus 


Eerder deze week kreeg ik een lief compliment van een lieve meneer, voor het gemak noem ik hem P van A. Voor mij is het krijgen van complimentjes wel een dingetje. Niet het horen ervan op zich, maar mijn omgang daarmee. Ik vind het natuurlijk wel erg leuk wanneer iemand tegen me zegt dat ik er goed uitzie, leuke kleding aan heb of dat ik straal, maar op zulke momenten lach ik dan schaapachtig en mompel ik iets onverstaanbaars terug. Ik weet me totaal geen houding te geven, hoop dan dat de complimentenspreker niet ziet dat ik me daarbij zwaar ongemakkelijk voel en dat het onderwerp van gesprek snel verandert. Vaak is dat slechts ijdele hoop want op mijn onzekerheid wordt dan weer ingegaan met reacties als “Of mag ik dat niet zeggen?” of “Ik vind dat echt hoor”.

Onzeker zijn is wel een ding voor mij, dat stamt waarschijnlijk uit mijn kinderjaren. Zoals ik beschreven heb staan in mijn ‘wie is thuis bij mij’ knopje, ben ik klein. Dat ben ik al sinds mijn geboorte. 😬 Op de basisschool en later ook op de middelbare ben ik altijd enorm gepest daarmee. Kinderen weten niet wat voor impact zoiets heeft op het emotionele zijn van de gepeste. 

Regelmatig werd ik op de basisschool tijdens de pauze door 3 mensen tegelijk aan mijn nek van grond getild. Dat vonden zij stoer. Dan pakten zij met hun handen mijn nek vast en hoppa, dan zweefde ik dus. Voor ettele seconden. Telkens weer. Jaar in, jaar uit. 
Toen ik 13 was kreeg ik ook nog eens een brilletje en ging ik inmiddels naar de Mavo. Met mijn lengte van 134 paste ik niet op een grote fiets maar mijn vader had blokken op de trappers gemaakt, dus dat was de oplossing. NOT! Wéér werd ik gepest met mijn fiets met houten blokken op de trappers, mijn veel te grote leren schooltas en mijn bril waarin mijn hoofd totaal verdween.

Later, toen ik naar de kappersschool ging en inmiddels lenzen had, werd ik wat zekerder van mezelf. Ik zag er wel altijd veel jonger uit dan ik werkelijk was, kwam nog steeds geen 18+ kroeg in op mijn 21e. Legitimatie was toen nog niet zoals dat nu is. Ik had ook altijd van die kleine schattige jongetjes achter me aanhobbelen die verliefd op mij waren. Zij waren dan een jaar of 14 en ik al 19. Nooit waren er jongens verliefd op mij die even oud of ouder waren dan ik. Vre-se-lijk vond ik dat. 

De eerste avond dat ik W leerde kennen, hoorde ik hem met vrienden over mij praten als ‘wat een leuk poppetje’, ‘leuk speeltje heb je gevonden W’. Ook verkapte complimentjes dus, waarmee ik me geen raad wist. 

Inmiddels ben ik zoveel jaren verder, zou ik volwassen en veel zekerder moeten zijn maar nog steeds draag ik dit kennelijk allemaal met me mee en weet ik me geen raad wanneer iemand iets positiefs over mij zegt. 

Dus beste mensen, bezint eer gij begint met het geven van een compliment aan ondergetekende. Ik waardeer het, ècht ik waardeer het. Daarom zeg ik u bij voorbaat dank daarvoor, want op het moment suprème staat er hoogst waarschijnlijk een schriel, bang vogeltje voor u die niet weet hoe ze hierop moet reageren, maar het wel degelijk apprecieert.

Liefs.

Advertenties

7 gedachten over “Complimenteus 

  1. Klein maar fijn zeg ik altijd. Wat een powervrouw ben je, met het hart op de juiste plek, met een eigen mening en veel kracht en doorzettingsvermogen en ook met veel respect naar anderen toe. Ben trots op je en ik denk velen met mij 😉

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s