Persoonlijk

Mijn moedertje

Dit jaar word ik 52 jaar en hoe ouder ik word, hoe dichterbij de leeftijd ik kom van mijn moeder toen zij overleed. Dat doet me steeds weer en diep beseffen dat het leven kort, kostbaar en onvoorspelbaar is. Dat we ervan moeten genieten zolang we dat kunnen. Nu. Niet morgen, niet volgende week maar NU. Pas sinds kort heb ik mogen ontdekken dat dat ook geldt voor mij (en W). Genieten was altijd voor anderen, tenminste, dat was in mijn ogen zo.

Tot voor kort wilde ik vooral een ander gelukkig zien. Pas nu besef ik me dat ook ik ertoe doe. Juist ook ik. Nooit heb ik mezelf de moeite gevonden om te genieten en gelukkig te zijn. Voor mij was het geluk van de ander altijd een maatstaf voor mijn eigen geluk. Dus deed ik alles wat zij wensten, gevraagd maar ook ongevraagd. Mezelf helemaal wegcijferend. Voor mij gingen eerst W en de kinderen. Daarna familie en vrienden. Zolang zij lachten en blij waren, was ik gelukkig. 

Een aantal maanden geleden kwam er in mijn leven na een ontzettend nare periode een ommekeer en ben ik anders tegen dingen aan gaan kijken. Ik ben me gaan beseffen dat ik mijn leven leef voor mij. Mijzelf. Niet voor een ander. Dit heeft er voor gezorgd dat ik ‘lichter’ door het leven fladder, mezelf zoveel zekerder voel en dat ik straal. Ik besef nu dat ik niet verantwoordelijk ben voor het geluk van een ander, maar wel voor het geluk van mezelf en ook van W. Hij is mijn betere ik, tenslotte.

Ik merk, nu ik zoveel steviger in mijn schoenen sta dat zich dat ook uit naar de mensen om mij heen. Zij zien de verandering ook. Dat geeft een euforisch gevoel en geeft mij de bevestiging dat wat ik nu doe, denk, onderneem en uitstraal, goed is. Dat mocht ook wel tijd worden. Ik heb er 50 jaar over gedaan om tot dit punt te komen en mezelf te veranderen. Nooit eerder was ik in mijn leven zo gelukkig, tevreden, zeker, kordaat en krachtig. Ik ben nu zoals ik zijn wil, ook in mijn relatie naar anderen toe. 

Mijn moedertje, zij was zoals ik nog niet zolang geleden ook was. Helaas werd zij op 56 jarige leeftijd uit het aardse leven weggehaald en heeft zij zich jammer genoeg niet op een manier kunnen en durven ontwikkelen zoals ik mezelf nu ontwikkeld heb. Zij cijferde zichzelf altijd weg, tot het einde toe. Zij maakte fouten waarvan ik zeker weet dat ik ze nooit zal maken. Grote fouten en kleinere. Maar wat had zij een groot hart..♡ Mede dankzij haar heb ik me kunnen vormen tot iets waarvan ik dacht dat ik dat nooit zou kunnen. 

Mijn moedertje, de belangrijkste vrouw ooit in mijn leven. Wat heeft zij in haar veel te korte leven ook veel moeten missen. Wat jammer. Wat intens jammer. Toch leeft zij nog voort. In mij.

Mijn moedertje en ik

Ik kan alleen maar hopen dat ze ziet wat voor een sterke vrouw ik dankzij haar uiteindelijk geworden ben. 

Liefs.

Advertenties

20 gedachten over “Mijn moedertje

  1. Ik vind het altijd zo erg als ik moet lezen dat een moeder zo jong is gestorven. Erg voor haarzelf en haar kind(eren). Vreselijk. Je moeder wist natuurlijk niet beter. Dat heb ik ook altijd zo gezien thuis. Vrouwen cijferden zich weg. Gelukkig zijn die tijden veranderd. Wij zijn zelfbewuster. Als we op de eerste plaats niet goed voor onszelf zorgen, kunnen we voor een ander ook niks betekenen. Ik hoop dat je moeder je kan zien daarboven… Lieve groet.

    Liked by 1 persoon

      1. Zo erg… Ik prijs me rijk… Mijn hele leven was ik bang om mijn moeder te verliezen. Zij is ondertussen 94,5 jaar en ik kan haar nog steeds niet missen. Het is toch zo’n schat. Daarom gaat het me ook zo door het hart als ik lees over jong gestorven moeders. Een groot gemis. Dat kan ik me voorstellen. Veel liefs.

        Liked by 2 people

      2. Ik had een vriendin met een moeder die 25 jaar ouder was dan de mijne. We praatten altijd over later en dan was haar moeder in de verhalen niet aanwezig terwijl die van mij nog present zou zijn. Haar moeder overleed recentelijk op 95 jarige leeftijd. Wat betreft het verdriet lijkt mij het altijd erger wanneer iemand oud is geworden. Je hebt zolang van elkaar mogen genieten zo lang van elkaar mogen houden, dat maakt mijns inziens het verdriet en gemis veel groter. Juist doordat je iemand zo lang om je heen hebt gehad. Ik hoop van harte dat je nog lang van je moedertje mag genieten. Liefs

        Liked by 1 persoon

  2. Wat een mooi stukje… lief van je moeder. Ben heel blij dat je het grote genieten ook hebt gevonden. Later bestaat niet Ellie. Later is nu… geniet, moedertje is trots. Weet het zeker! X

    Like

  3. Mijn tante Annie! Als ik ook deze foto weer zie, denk ik..wat had ik dr graag beter leren kennen. Ik herken mezelf echt qua uiterlijk in haar. Majorie zei het net ook weer…❤😘

    Like

  4. Goed dat je jezelf hebt gevonden en je nu zelf ook kan genieten. Die fase moest ik ook door en nu lukt mij dat ook. Je moeder heeft alles meegekregen Ellie, wat voor sterke mooie vrouw er van haar kleine dochtertje geworden is. Trots zal ze zijn op jou en W en de kids. Maar dat zul jij ook voelen, zoals ik dat voel bij mijn ouders, ze zijn er. Waar? Daar waar we ze nodig hebben! Super trots!! Big hugg van mij😘🍀👊🏻😎

    Like

  5. Heel herkenbaar, ook ik ben meer voor mezelf gaan leven, hoewel de kinderen nog steeds bovenaan staan, probeer ik mezelf minder weg te cijferen en meer aan mezelf te denken. Jammer dat je moeder niet oud mocht worden, voor jou een enorm gemis.

    Liked by 1 persoon

    1. Voor mij een enorm gemis inderdaad. Maar voor mijn kinderen een nog groter gemis. Zij weten niet wat het is om een oma te hebben.
      Bij mij staan de kinderen ook nog steeds bovenaan hoor, ik steek alleen wat meer tijd in mijn eigen leven en het leven samen met W. Dat is nieuw voor me, maar ik heb het nodig.
      We worden ouder Natasja en wijzer. 😘

      Liked by 1 persoon

  6. Mijn moeder werd 100 jaar en dat is bijna het dubbele van jouw moeder… dat is ook veel te jong. Dat gevoel om dingen voor jezelf te doen dat kan ik helemaal volgen en doe ik momenteel ook hoor. Na mijn ontslag en verlies van mijn baan voelde ik me altijd een soort schuldig en werkte me iedere dag 3x in de rondte omdat ik dat voor mijn gevoel moest doen. Nu kan ik heerlijk zomaar gaan wandelen, fietsen fotograferen en gewoon niets doen (niet zo vaak ) . en dat voelt heerlijk aan en ben ik de laatste 10 jaar na mijn scheiding echt mezelf steeds meer geworden.

    Liked by 1 persoon

  7. Mooi stuk weer Ellie❤het raakte me jammer hé dat we onze moeders moeten missen ik herken in wat je schreef op een reactie van iemand hier dat je het voor je kids erger vindt dat ze geen oma hebben gekend. Heb ik soms ook vooral toen mijn moeder tegen een van onze kids zei jammer dat ik je niet ga zie opgroeien brak mijn hart.
    Cijfer jezelf idd niet weg je bent de moeite waard om in jezelf en je gezin te investeren

    Lieve groet💋

    Liked by 1 persoon

  8. Mijn moeder is ook in de andere wereld en ik herken zoveel in wat je zegt. Door jaren therapie heb ik al mogen ontdekken dat ik er ook mag zijn. Mijn moeder kwam op het laatst van haar leven pas voor zichzelf op. Ik mis haar steeds meer.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s