Persoonlijk

Je krijgt wat je aankunt

Dat is wat mijn moeder me altijd zei: “Je krijgt wat je aankunt”

Ik dacht daar anders over, ik vond dat sommige mensen wel heel veel en ook vaak pech hadden in hun leven. Dat zij wel erg veel te verduren kregen. Teveel soms op hun bordje kregen, teveel voor hun kiezen.

Mijn moeder was een goedig mens, heel hard voor zichzelf en te zacht voor de buitenwereld. Ik zou willen dat zij zichzelf zou zien zoals ik en zoals haar geliefden haar zagen.

Zij had inzicht in dingen waarvan ik het nut of de logica niet snapte.

Ze zei ook altijd: “niets is zo eerlijk als de dood. De dood maakt geen onderscheid tussen jong of oud, blank of gekleurd, arm of rijk”.

Ik begreep dat niet, want wat is er eerlijk aan de dood van een kind, baby of je eigen moeder op (veel) te jonge leeftijd? Nu ik ouder word (of ben), begin ik het leven meer te begrijpen en dus ook de uitspraken die mijn moeder deed. Ik krijg meer en meer inzicht in dingen die gebeuren omdat ik mezelf ervan kan distantieren en van een afstandje kan bekijken en dus gemakkelijker dingen kan relativeren. Dat is natuurlijk erg fijn, maar soms ook erg confronterend.

Ik lijk namelijk enorm op mijn moeder, niet alleen qua uiterlijk, wat me soms ook koude rillingen bezorgt. Ook innerlijk hoor en zie ik mijn moeder in mijn doen en in mijn laten.

Zo kan ik intens de slappe lach ergens over krijgen en hoor dan ook mijn moeder lachen. Of kleine gebaren die ik doe, op de manier zoals zij dat altijd deed.

Vandaag was ik in gesprek met iemand. We hadden het onder meer over de Alpe d’huZes, die ik samen met mijn dochter heb mogen lopen een aantal jaar geleden.
Het zette mij aan het denken, het laat me herinnerinen ophalen aan mijn moeder.

Vraag me niet waarom, maar nog steeds voel ik haar dichtbij me. Wat vind ik het spijtig dat ze geen van haar kleinkinderen heeft zien opgroeien tot de (jong) volwassenen die ze aan het worden zijn. Wat jammer, wat vreselijk jammer. Ik had het haar zo gegund.

Ik deel haar goede hart, maar gelukkig vergeet ik mezelf hierbij niet.

Onvoorwaardelijk heb ik van haar gehouden. Onvoorwaardelijk zal ik ook altijd van haar blijven houden. Oneindig, omdat niets of niemand deze bloedband breken kan.

Liefs.

 

Follow my blog with Bloglovin

Advertenties

8 gedachten over “Je krijgt wat je aankunt

  1. Papa, ik lijk steeds meer op jouw, was het lied van Stef Bos. Zo zal dit tot na de dood ook blijven. Als je voor iemand onvoorwaardelijke liefde hebt, voor je moeder bijvoorbeeld, dan zal dat lijntje met haar nooit verdwijnen.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s