Persoonlijk

Ezelsbruggetjes

Toen ik nog een klein(er) meisje was en vaak met mijn ouders op pad ging met de auto deden wij regelmatig spelletjes. Tenminste, ik deed de spelletjes, mijn vader reed en mijn moeder luisterde vooral naar mijn gezever. In de auto had ik ook vaak meer contact met mijn vader dan met mijn moeder. Ik zat altijd rechts achterin en schoof dan wanneer ’t spannend werd altijd naar t midden, zodat ik goed naar buiten kon kijken. Volgens mij was ik een jaar of 9 toen we ermee begonnen. Op die leeftijd kun je natuurlijk al lezen en sommige uitdrukkingen en afkortingen begrijpen. Tenminste, ik dácht dat ik dat kon.

Ik kan me nog een ritje herinneren van Gendt naar huis, met een tussenstop bij natuurlijk de kersenkraam. Het moet dus zomer zijn geweest.
Auto’s tellen. Hoeveel auto’s van een bepaald merk komen we tegen? Ik begon dan enthousiast alle Peugeots, Mercedessen, Fiats en vooral ontzettend veel Opel Kadetjes en Asconaatjes te tellen. Ik schreef op de achterbank dan de aantallen bij de merknamen in mijn boekje.
Ja, ik had bij voorbaat al een notitieblokje en een pen mee de auto in genomen.

Op een gegeven moment werd je hiervoor te oud, werd het te makkelijk of het begon het je te vervelen. Dus verzonnen we iets anders. Iets moeilijkers. Nummerborden.
Dus gingen we nummerborden lezen en onthouden. In die tijd heb ik ook geleerd welk kenteken bij welk jaartal hoorde overigens, dat is wel een leuke bijkomstigheid. Dat vertelde mijn vader namelijk bij elke auto die we probeerden te onthouden en ik schreef alles enthousiast weer op.

Om het nog wat moeilijker te maken gingen we ook vrachtauto’s proberen te onthouden, het nummerbord inclusief de bedrijfsinformatie die erop stond.
Er is er eentje die ik me nog heel goed herinner, die staat op mijn netvlies gebrand. De tekst die op de vrachtwagen stond, de reclame zeg maar, ik heb die zeker wel een haf uur continue zitten herhalen in de auto. Ik wilde deze nooit meer vergeten en vraag me niet waarom.
Het was een witte wagen met een blauwe aanhanger. Daarop stond de tekst geschreven:
‘Alewijnse Elektrotechniek bijvoorbeeld Nijmegen.’
Het kenteken was MB-44-86, ik vergeet het nooit meer. Totaal geïntrigeerd was ik er door.
Bijvoorbeeld stond natuurlijk wel voor B.V., alleen weet ik niet of ik dat toen wel wist of dat ik net afkortingen had geleerd op school en dat dus automatisch zo bedacht had. Of misschien had ik het als ezelsbruggetje zo gedaan zodat ik het makkelijker kon onthouden. Ik ga er voor het gemak en mijn intelligentie maar van uit dat het dus een ezelsbruggetje was, daar kan ik wel mee leven.

Terwijl ik dat aan het oplezen was, honderd keer denk ik wel want ik moest en zou het onthouden, herinner ik me nog dat mijn vader op zijn typisch eigen manier erg moest lachen om dat ‘bijvoorbeeld’. En ik begreep dat maar niet.

Wekelijks vroeg pa daarna aan mij of ik het nog wel wist en elke keer noemde ik het hele gebeuren inclusief het nummerbord weer op en lachte mijn vader van oor tot oor.

Tot op de dag van vandaag weet ik het dus nog precies en moet ik altijd bij de naam Alewijnse aan mijn vader denken en de lol die wij hiervan hadden. Bij het zien van alleen die naam al loopt er een warme rilling over mijn rug.

Zo herinner ik me ook nog het kenteken van mijn allereerste autootje. Een Ferrari-rode Volkswagen Golf, met het kenteken GF-29-PR.
Cijfers en letters, toen al was ik bezig met taal en schrijven. Nog steeds ben ik daardoor gefascineerd en speel ik graag met letters.

Liefs.

1503818949948
Follow my blog with Bloglovin

Advertenties

Een gedachte over “Ezelsbruggetjes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s