Persoonlijk

Afscheid

Vandaag namen wij afscheid van een oom van mij. Anderhalf jaar geleden overleed zijn vrouw. Respectabele leeftijden hebben zij bereikt, 85 en 84 jaar als ik me niet vergis. Samen hebben ze 4 zoons (inclusief schoondochters) en 6 kleinkinderen mogen krijgen. Toen de oudste zoon vandaag zijn in-memoriam voordroeg en ik hem hoorde vertellen dat hij daar nu, na anderhalf jaar, weer stond om dit keer zijn vader te gedenken werd ik gigantisch teruggeworpen in de tijd. Ik had ineens zo met hem en zijn broers te doen. In anderhalf jaar tijd je beide ouders verliezen is niet niks. Dat hakt erin. Dat kan ik weten, ik heb het zelf ook meegemaakt.

Vandaag kwam ik tot de conclusie dat het eigenlijk helemaal niet uitmaakt hoe oud je ouders zijn als ze komen te overlijden of hoe oud je zelf bent als je je ouders verliest. Mijn neef was 57 toen zijn moeder overleed, zij werd 85. Ik was 36 toen mijn moeder overleed, zij mocht slechts 56 jaar worden. De intensiteit van het verdriet is naar mijn mening voor iedereen even zwaar. Maar mijn neef staat heel anders in het leven op dit moeilijke moment in zijn leven dan dat ik stond zo’n 16-17 jaar geleden. Het enige, maar wel grote, verschil is dat ik mijn leven nog niet helemaal op orde had toen ik mijn ouders verloor. Ik was niet stabiel, ik had verder ook nog nooit iets serieus meegemaakt. Mijn neef heeft alles veel beter op rit. Is veel levenswijzer, veel volwassener dan dat ik was toen het mij gebeurde.

Ook ik heb stukjes voorgedragen tijdens de herdenkingsdiensten van mijn beide ouders. Daar moest ik vandaag extra aan denken en ik heb ze er even bij gepakt. Emotionele teksten op 1 A-4tje. Nóg voel ik wat ik voelde toen ik het voordroeg. Nóg voel ik de emoties en de brok die in mijn keel zat, de hapering toen ik het eventjes niet meer aankon en mijn oom aankeek en ik uiteindelijk toch de kracht had om het te volbrengen.

Geen vergelijk tussen mijn voordracht en die van mijn neef, wel 1 overeenkomst. Beide hebben wij het gedaan uit liefde voor onze ouders. Uit respect, omdat zij ons het leven gegeven hebben. Trots ben ik op hem en stiekem ook op mezelf. We hebben het toch maar gedaan en dat is goed zo.

Liefs.

Advertenties

7 gedachten over “Afscheid

  1. Het verlies van je ouders is altijd intens. Je bent immers hun kind. Ook als volwassene is het intens confronterend. Misschien heel anders dan dat het op kinderleeftijd is, een kind hoort zijn ouders om zich heen te hebben, die veiligheid en geborgenheid als kind, is voor de rest van het leven zo onontbeerlijk. Maar ook als volwassene je ouder verliezen is rauw en intens heftig. Je eigen leeftijd, of hoe oud je ouder was is dan niet belangrijk. Het verlies is er.
    Jouw moeder was echt veel te jong….. LIefs x

    Liked by 1 persoon

    1. Verlies is verlies. Al vind ik het wel van belang te melden dat je daar op latere leeftijd wel beter mee om kan gaan dan wanneer je jong(er) bent. Het gemis en de pijn is hetzelfde, de manier van verwerken verschilt heel erg. Liefs terug xx

      Liked by 1 persoon

  2. Verdriet is verdriet…voor iedereen!
    Ik denk (heel persoonlijk) dat je ouders afgeven op een “normale”, respectabele leeftijd inderdaad even erg is, het gemis is immers even groot. Maar het maakt het wel wat meer aanvaardbaar denk ik…bij mij overheerst nog altijd het gevoel van oneerlijkheid en daarom kan ik de dood van mama moeilijker verwerken. Een mens hoort niet te sterven als hij/zij 40 is.
    Liefs xx

    Liked by 1 persoon

    1. Precies zo ik er ook over denk. Jouw mama was veel te jong natuurlijk, jij ook. Het gevoel van had ik nog maar even kunnen zeggen dat… (vul zelf maar in) dat geeft pijn. Dat ze je kinderen niet ziet en niet ziet opgroeien tot mooie volwassen mensen. Dat steekt, dat doet enorm veel pijn. Je gunt iedereen een moeder, een moeder die er lang voor je zal zijn. Maar vooral had ik het jou en ook mezelf wel, gegund wat langer van onze mama’s te genieten..
      Liefs Xx

      Liked by 1 persoon

  3. Mijn moeder overleed een week voor haar 68ste verjaardag. Mijn papa mocht net geen 75 worden.
    Vooral als de tweede ouder weg valt, voel je heel erg het gemis van wat ooit was.
    Gecondoleerd met je oom.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s