Persoonlijk

Evenwicht

Ik voel de dringende noodzaak mijn vorige posts in mijn hoofd wat meer in evenwicht te brengen met een wat lichter blogje. Het spijt me als ik daarmee mensen voor het hoofd stoot, maar ik heb dat gewoon nodig. Anders slaat straks de balans door naar het negatieve en dat wil ik hoe dan ook voorkomen.

Dus, hier komtie.

Ik heb geloof ik nog nooit iets over mijn jeugd verteld, over mijn basisschooltijd. Wij hadden een turbulente klas en strenge doch rechtvaardige leerkrachten. Zij hadden de gewoonte elk jaar aan het begin én aan het einde van het schooljaar de kinderen te meten en te wegen. Ik weet niet hoe dat bij jullie ging vroeger, maar ik vond het altijd redelijk intimiderend. Temeer omdat ik natuurlijk altijd de kleinste en de lichtste was, nog steeds trouwens. Mijn buurmeisje was altijd nét iets groter en zwaarder dan ik en dat is ook altijd zo gebleven. Maar afijn, de leerkracht spoorde iedereen naar de weegschaal en sommeerde je vriendelijk doch dringend het getal op te noemen wat je op de schaal zag. Hij schreef je gewicht én je naam dan heel netjes op het schoolbord. Aan de linkerkant, die kon je inklappen. Ieder jaar stond ik helemaal onderop die lijst. Zo ver beneden dat bijna mijn naam niet te zien was. Nou was dat best heel logisch, ik keek altijd tegen ruggen en kon dat bord toch nooit zien. Maar wat heb ik me er vreselijk voor geschaamd. Niet dat ik überhaupt op dat bord stond, maar wel om wáár ik stond. Al die 6 basisschooljaren stond dezelfde jongen bovenaan de lijst en geloof het of niet, hij woog 40 kilo meer dan ik in de zesde klas. Dikke Tonny noemden wij hem, dat moge duidelijk zijn. Dat dikke dan, Tonny zal voor jullie net zo duidelijk zijn als een Klaas of een Henk.

Ook zat er elk jaar een jongen voor mij in de klas die nogal stonk. Jantje pis noemden wij die. Je rook hem al wanneer hij het schoolplein op kwam. Dat was niet leuk, ook niet voor hem. Het is me wel een raadsel waarom hij zo stonk, het zal ongetwijfeld ook te maken hebben gehad met gebrekkige hygiëne.

In mijn tijd waren leerkrachten best streng. Linkshandigen werden gedwongen om met rechts te schrijven. Dan werd de pen bij een klasgenoot aan haar hand vastgemaakt zodat ze verplicht was met die hand de pen te besturen. Volgens mij hielp dat geen ene moer, want later op de middelbare zag ik haar nog steeds met links schrijven. Zo zie je ook maar, dat bepaalde gewoontes niet uit te roeien zijn.

Jantje Pis óf dikke Tonny (dat ben ik even kwijt) plaste ook eens in zijn broek in de klas, we zaten al op de bovenbouw dus ik denk dat ie toch wel 10 is geweest. Hij moest nodig, dat zou je denken. En daar zat ik achter hem, heerlijk weggestopt waar ik eigenlijk ook het liefst zat. Lekker onopvallend en stil. Ik weet nog dat ik naar dat straaltje, wat onder zijn stoel stroomde, zat te kijken en dat ik het hardop vanaf mijn stoel tegen de meester zei. Ik kreeg een kop als een biet, ik zei zomaar iets en ook nog hardop! Maar de beste jongen werd zo mogelijk nog roder. Als ik hieraan terug denk, stijgt het schaamrood nog steeds naar mijn kaken. Wat had ik meelij met hem.

Ik reed ook altijd paard op het schoolplein. Ja, echt! Na schooltijd met een vriendinnetje, ze heette Conny, op onze fietsen die in het fietsenrek stonden. We gooiden een springtouw om ons stuur en hoppa je had een paard. We deden dan ook echt sta-zit, dat hadden we tenslotte gezien in de serie van Black Beauty. Ik geloof zelfs dat we kaplaarzen droegen ook. Hele scenes speelden we na, we kwamen letterlijk geen stap verder, maar het hield ons van de straat. Jammer genoeg ben ik haar helemaal uit het oog verloren en ik weet dus niet hoe of wat ze is geworden en hoe het met haar gaat. Zo gaan die dingen. Zodra je van de basisschool bent en beide naar een andere middelbare gaat, raak je de grip op elkaar gewoon kwijt en ben je elkaar kwijt voordat je er eigenlijk erg in hebt.

Zo gooi ik nu een mooi balletje op, uit het oog is uit het hart. Maar is dat eigenlijk wel zo? Ik voel een bloedserieus blog opkomen. Over iets waarmee ik al heel veel jaren struggle en waarvan ik nu op dit moment nog niet weet of ik het wel durf te posten omdat het toch wel heulll erg privé is en ik niemand voor het hoofd wil stoten. Toch slaat de wijzer nu zachtjes en licht door na een ja! Ik ga daar nog even over nadenken en dan zullen jullie het al dan niet zien verschijnen hier.

Vooralsnog hoop ik dat je van het vorenstaande enigszins genoten hebt, want ook dat ben ik. Het stille, verlegen, grappige, lieve, bang voor het kwetsen van mensen Ellietje. Dat meisje van toen dwaalt nog steeds rond in mijn hoofd en dat mag.

Liefs. xx

Advertenties

9 gedachten over “Evenwicht

  1. Lieve Ellie, verschrikkelijk…echt? Je naam en gewicht vooraan op het bord? Niet normaal, ik zou ter plekke gestorven zijn.
    Maar het is echt herkenbaar, kinderen zijn eerlijk en tegelijk wreed, ocharme Jantje Pis :(.
    Ben nu wel benieuwd naar wat je nog gaat schrijven hoor!!
    liefs xx

    Liked by 1 persoon

  2. Wel leuk om zo terug te gaan naar je schooltijd.
    Als je vergelijkt hoe het vroeger er aan toe ging en hoe het nu is, dan vraag ik me af, hoe is dit alles toch zo kunnen veranderen. Veel dingen zijn ten goede veranderd (gelukkig maar).. maar nu zouden de kinderen gewoon weigeren om hun gewicht hardop te zeggen.

    En net als Mrs B ben ik nu wel heel nieuwsgierig, naar wat je (misschien) gaat schrijven.
    Heel veel liefs 😘

    Liked by 1 persoon

  3. Heel eerlijk gezegd vind ik een blog over pesten niet echt een “licht” onderwerp. Ik kwam jaren geleden een oud klasgenoot van me tegen die zo gepest werd vroeger ook zelfs in zijn broek stond te plassen van ellende weet ik nog een keer dat ik het zo erg vond…… Hij had er nog last van het kan zo’n invloed om een verder leven hebben.

    Liked by 1 persoon

    1. Dit is ook geen blog over praten. Dit is een stukje geschiedenis vanuit mijn eigen leven. Pesten is inderdaad een heel ander verhaal. Wanneer je mensen kwaad berokkent en ook nog eens bewust, dan veroorzaakt dat schade aan de gepeste. Geloof me, ik ben er 1 van dus ik weet hoeveel impact zoiets heeft op je kan hebben..
      De dingen die ik hier schets, hebben alle kinderen ondervonden als heel normaal. Dingen liepen toentertijd gewoon zoals ze liepen. Daar dacht je niet over na. En die namen op het bord was hooguit wat gênant, maar daar heeft verder niemand blijvende schade aan overgehouden hoor.

      Liked by 1 persoon

    1. Dat is misschien ook wel zo, maar wij als kinderen vonden het toen normaal. Ik heb er nooit iemand over gehoord dar hij of zij zich daardoor heel slecht voelde. Ik, als elk jaar de kleinste vond het hooguit irritant omdat ik in de eerste plaats al niet van aandacht hield en het vreselijk vond mijn naam te zien op het bord. En ten tweede vond ik het gepest worden vele male erger. Hier stak verder totaal geen kwaad achter in onze ogen. Het was gewoon zo.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s