Geen categorie

Zomaar een dag. Of toch niet?

Vandaag is het 29 april. Zomaar een datum. Zomaar een zondag in 2018. Niks bijzonders. Dat denk je dan tenminste. Voor mij kreeg mijn leven precies op deze datum, 16 jaar geleden inmiddels, een totaal andere wending. Het is de dag waarop mijn zo geliefde vader kwam te overlijden na een heftig, bijna onmenselijk ziekbed. Zijn sterven maakte van mij plots een wees. Een kind zonder ouders. Ik vond mezelf veel te jong om al helemaal op eigen benen te staan, ik had het leiderschap van mijn ouders eigenlijk nog zo hard nodig.

Onbewust hakt zo’n datum er in mijn privéleven altijd behoorlijk in. Beetje licht ontvlambaar ben ik op zulke dagen zullen we maar zeggen. Aan de andere kant zorgt het er ook altijd voor dat ik dingen in perspectief ga zien, dat ik weer beter kan relativeren, weer een betere kijk op het grote geheel krijg en dus weer grip krijg op wat echt belangrijk is in het leven.

Vandaag liep het allemaal niet zo heel lekker en ben ik in mijn eentje naar het graf van mijn ouders gereden. 15 kilometer verderop liggen ze begraven, in het dorp waar ik op de basisschool heb gezeten en mijn jeugd grotendeels heb doorgebracht. Bij het zien van hun namen word ik altijd stil. Uit eerbied, uit verdriet, uit pijn. Maar ook omdat ik intens dankbaar ben dat zij mij mijn leven gegeven hebben.

Mijn vader, de man met wie ik zoveel gelijkenissen en raakvlakken heb. Overduidelijk heb ik ook zijn genen en karaktereigenschappen geërfd. Zo heb ik mijn lengte, of althans het gebrek aan lengte, van hem. Mijn groene ogen, ook die heb ik van hem. Zijn humor, de lol die hij al had voordat hij de grap maakte, ook dat is mijn deel. Maar ook het ongenoegen wat hij soms had als hij het niet met je eens was. Zijn gelijk halen. Ook dat herken ik.

Mijn vader. De man die tot het laatste moment humor had, sterk was en een man was van zijn woord. De man die mij heeft doen inzien wat belangrijk was en vooral ook wat je moet laten gaan. De man die mij een thuis gaf, in zijn hart. Thuis komen en thuis zijn is immers niet tastbaar. Want thuis zijn dat voel je.

Die lieve man, mijn vader. Wat wordt hij door mij gemist.

Liefs xx.

Papa, ik lijk steeds meer op jou.

Advertenties

7 gedachten over “Zomaar een dag. Of toch niet?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s